Spastyczność

Spastyczność może być wywołana wieloma chorobami, takimi jak zaburzenia mózgowo-naczyniowe (udar mózgu), uraz mózgu, stwardnienie rozsiane, mózgowe porażenie dziecięce (lub porażenie mózgowe) itp. Stale skurczone spastyczne kończyny tracą elastyczność, coi może powodować ból oraz problemy z poruszaniem się. Firma Ipsen od lat zajmuje się rozwojem terapii spastyczności. Dowiedz się więcej na temat spastyczności, jej przyczyn i objawów, a także sposobów rozpoznawania oraz różnych metod leczenia.

 

Definicja

Spastyczność jest wynikiem nadmiernego mimowolnego skurczu mięśni, wywołanego ich intensywnym rozciągnięciem. Tego typu napięcie mięśni wynika z braku hamowania odruchu rozciągowego (odruchu, który kurczy mięsień w odpowiedzi na jego rozciąganie) po urazie mózgu lub rdzenia kręgowego. Termin „spastyczność” odnosi się do zespołu czynności mięśniowych będących skutkiem uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego.

Zwiększone napięcie mięśniowe może być bardzo upośledzające i prowadzić do ciągłego skurczu, zbyt silnego w stanie spoczynku oraz zbyt intensywnego przy najmniejszej stymulacji. Zgięta kończyna nie może zostać wyprostowana, co powoduje problemy ruchowe oraz ból.

 

Objawy i skutki zdrowotne

Spastyczność rozwija się stopniowo i zazwyczaj do jej pojawienia się mija kilka tygodni. Zawsze dotyczy grupy mniej lub bardziej znaczących mięśni, których lokalizacja odpowiada uszkodzeniu danego obszaru mózgu lub rdzenia kręgowego:

  • Lokalizacja ogniska udaru lub uszkodzenia mózgu w wyniku urazu: z reguły dotknięta jest jedna strona mózgu, co powoduje paraliż (częściowy, zwany niedowładem, lub pełny) po przeciwnej stronie ciała. Spastyczność może zatem dotyczyć całej połowy ciała, kończyny górnej lub dolnej.
  • Lokalizacja w przypadku stwardnienia rozsianego (SM): w przypadku SM zmiany mogą dotyczyć mózgu i/lub rdzenia kręgowego. Spastyczność dotyczy głównie obydwu kończyn dolnych i powoduje problemy z chodzeniem.

Spastyczność przejawia się klinicznie dwoma objawami:

  • wzrostem odruchu rozciągania, czyli przesadnym odruchowym skurczem mięśni wywołanym przez rozciąganie;
  • napięciem mięśni, które stanowi charakterystyczny opór na ciągłe rozciąganie mięśni.

Powikłania są zróżnicowane: w przypadku dużej spastyczności zmiany w strukturze mięśni pojawiają się z czasem (skurcze mięśni lub sztywność) i trudno je odróżnić od samej spastyczności. Mogą również pojawić się problemy związane z motoryką i równowagą, drżenie, ból, wpływ na wzrost u dzieci lub na jakość życia.

 

Etiologia spastyczności

Spastyczności w różnych formach towarzyszy większość deficytów neurologicznych powstałych w wyniku:

  • udaru mózgu,
  • urazów mózgu,
  • uszkodzeń rdzenia kręgowego,
  • stwardnienia rozsianego,
  • porażenia mózgowego.

 

Udar mózgu jest najczęstszą przyczyną spastyczności, która dotyka 40% pacjentów po udarze mózgu. Z powodu zablokowania lub pęknięcia tętnicy, która dostarcza krew do komórek mózgowych, do pewnej części mózgu krew nie dociera, co powoduje jej obumarcie. Funkcja mózgu, która reguluje odruch rozciągania, może więc zostać częściowo zniszczona, co powoduje spastyczność.

 

Spastyczność rozwija się stopniowo

W celu postawienia rozpoznania potrzebna jest dokładna analiza kliniczna

Nie każdy chory na spastyczność wymaga leczenia

Ostatnia aktualizacja 08/02/2017