Rak prostaty

Rak prostaty jest najczęstszą postacią raka u mężczyzn w wieku powyżej 50. lat. Po nowotworach płuc stanowi drugą przyczynę zgonów z powodu raka. Dowiedz się więcej na temat tej choroby, jej diagnozowania i różnych metod leczenia.

 

Wczesna diagnoza raka prostaty daje największe szanse na przeżycie pacjenta. Raka prostaty można wykryć, wykonując następujące badania:

  • Badanie gruczołu krokowego per rectum: lekarz wkłada palec w rękawiczce do odbytu, aby zbadać palpacyjnie prostatę, wyczuć guza lub zmiany o rozmiarze, kształcie lub konsystencji, które mogą wskazywać na raka w strefie obwodowej prostaty.
  • Pomiar stężenia specyficznego antygenu prostaty (PSA) w próbce krwi: metoda pomaga wykryć nowotwór we wczesnych stadiach choroby, co pozwala na szybkie objęcie pacjenta leczeniem, niemniej jest obarczona ryzykiem fałszywie pozytywnego wyniku, co należy mieć na uwadze diagnozując pacjenta.
  • Ultrasonografia transrektalna prostaty (TRUS): w tym badaniu do odbytnicy wkłada się sondę ultradźwiękową w celu zobrazowania gruczołu krokowego.
  • Biopsja (pobranie niewielkiej części narządu lub tkanki do badania) jest wykonywana w momencie podejrzenia raka, aby postawić rozpoznanie oraz ocenić agresywność nowotworu.

W rozpoznaniu należy uwzględniać różne etapy rozwoju raka prostaty. Wielkość guza, zajęcie lub nie węzłów chłonnych oraz obecność lub brak przerzutów do innych części ciała pozwalają określić stopień zaawansowania choroby, a tym samym — odpowiedni dobór leczenia.

 

Powyżej 50. roku życia

Rak prostaty jest najczęstszym nowotworem złośliwym u mężczyzn powyżej 50. roku życia.

Druga przyczyna zgonów

Stanowi on drugą przyczynę zgonów z powodu raka

Po 70. roku życia

Jest diagnozowany najczęściej po 70. roku życia

Ostatnia aktualizacja 10/03/2017